arkadaş!!!

[gıracemi]

Savaşın en kanlı günlerinden biri.. Asker,en iyi arkadaşının az ileride kanlar içinde yere düştüğünü gördü. İnsanın başını bir saniye bile siperin üzerinde tutamayacağı ateş yağmuru altındaydılar. Asker teğmene koştu ve:

- Teğmenim, fırlayıp arkadaşımı alıp gelebilir miyim?..

- Delirdin mi? der gibi baktı teğmen... Gitmeye değer mi?.
Arkadaşın delik deşik olmuş... Büyük olasılıkla ölmüştür bile...
Kendi hayatını da tehlikeye atma sakın.

- Asker ısrar etti ve teğmen "Peki" dedi.."Git o zaman."

İnanılması güç bir mucize... Asker o korkunç ateş yağmuru altında arkadaşına ulaştı.
Onu sırtına aldı ve koşa koşa döndü...

Birlikte siperin içine yuvarlandılar. Teğmen, kanlar içindeki askere baktı. Sonra onu sipere taşıyan arkadaşına döndü:

- Sana değmez, hayatını tehlikeye atmana değmez, demiştim. Asker zaten ölmüş...

- Değdi teğmenim, dedi asker...

- Nasıl değdi? dedi teğmen... Bu adam ölmüş görmüyor musun?..

- Gene de değdi komutanım... Çünkü yanına ulaştığımda henüz sağdı...
Onun son sözlerini duymak, dünyaya bedeldi benim için... Ve arkadaşının son sözlerini hıçkırarak tekrarladı:

Geleceğini biliyordum!.. demişti arkadaşı...
Geleceğini biliyordum!..

ALINTIDIR...